Burdinazko egitura, gorriz margotua. Ebakidura laukizuzeneko lau hankaren gainean --H formako zeharreko batek batzen ditu--, taula dago, aurrealdea irekia duena, eta alboak eta atzealdea, berriz, hormekin estalita. Taularen erdian igel huts baten figura dago, ahoa zabal-zabal duena. Alboetan 5 zentimetroko diametroko hiru zulo ditu. Igelaren eta zuloen aurrean, errotarri bat, palak dituena, zulo laukizuzen batean txertatua, eta aldeetan zubiak, bi zulo berri, arku-formako burdinazko egitura batek estalita. Atzeko paretan, erdian, bi zulo berri, laukizuzenak, igelaren gainetik. Figurak eta zuloak dituen taula altxatu egiten da, eta orduan zazpi konpartimendutan banatuta dagoen tiradera bat ikusten da, goian ikusten genituen zuloen multzoak adina: konpartimendu bat igelarentzat, beste bat errotarako, bat zubietako bakoitzerako, bat alboetako hiru zuloen multzo bakoitzerako, eta bat paretako bi alde laukizuzenetarako. Mahaiarekin batera burdinazko sei fitxa zirkular daude, petakoak, 3,5 zentimetroko diametroa dutenak. Igelaren jokoa denbora-pasa ezaguna izan zen txakolindegi eta tabernetan. Neguan barnean aritzen ziren, eta udan, berriz, kanpoan. Trebetasun-joko honetan txispatuta egonda ere aritu zitekeen, edan eta gero. Ezaguna egin zen eta tokiko igel-klubak sortu ziren (Lemoa, Bedia, Erandio, Abadiño...). Igelaren jokoa DRAEn 1925ean sartu zen, definizio honekin: Mahaitxo baten gainean kokatuta dagoen metalezko igel baten aho irekian txapa edo txanpon bat distantzia jakin batetik sartzean datzan jokoa...). Fitxei "tejo" edo "petaco" esaten zitzaien, kutxatilategiak zuloak ziren, erruletak tximeletak eta arkuak zubiak. Gutxienez XIX. mendeaz geroztik jokatzen dute Asturiasen eta Euskadin, eta ohiko jokoa da, gainera, Argentinan, Txilen eta Mexikon, antzeko izenak baina desberdinak izanda. Badirudi jatorria XVIII. mendean Sussexen, Ingalaterran, tabernetan jokatzen zuten "Toad in the hole" jokoan dagoela. Handik Frantziara igaro zen, eta han "Jeu de la grenouille" esaten zioten.
)
)
